Langzamerhand zijn we al weer bezig met de voorbereidingen voor onze volgende reis.
Regelmatig vragen mensen of ze ons financieel kunnen ondersteunen. Nu hebben wij persoonlijk geen extra financiële ondersteuning nodig. Maar veel van de mensen die we tegenkomen, kunnen wel een extra steuntje gebruiken.
Voor de mensen die ook financieel betrokken willen zijn bij ons werk in ontwikkelingslanden, hebben we Stichting Changing Lives opgericht. Changing Lives zal er voor zorgen dat al het geld dat door jullie wordt gegeven terecht komt in projecten in ontwikkelingslanden. De kosten van de stichting sponsoren we vanuit de praktijk In Manu Medici. Daardoor kan elk dubbeltje dat jullie geven ook daadwerkelijk voor mensen in ontwikkelingslanden gebruikt worden.
Houd ons in de gaten via www.changinglives.nl !
We zijn nu ook actief op facebook www.facebook.com/stichtingchanginglives met korte berichtjes. Vind ons leuk, dan blijf je zo ook op de hoogte.
Stichting Changing Lives zet zich in voor de gezondheid van de allerarmsten in ontwikkelingslanden
zondag 25 september 2011
zondag 6 maart 2011
weer thuis
Gisteravond laat kwamen we na een reis van bijna 24 uur thuis in Houten aan. Per vliegtuig met vertraging van Dhaka naar Dubai, flink doorlopen op het vliegveld om de aansluiting te halen, daarna doorvliegen naar Dusseldorf. Op Dusseldorf stond gelukkig familie te wachten, met bloemen en ballonnen, om ons met de auto naar huis te brengen. Vannacht hebben we redelijk geslapen en vanochtend zijn we de reisspullen aan het opruimen en verder aan het acclimatiseren.
We kijken terug op weer een zinvolle reis. Het nakijken van de kinderen is natuurlijk zinvol voor de kinderen zelf. Daarbij zijn er ook wat bijeffecten. Vooral het feit dat je daar komt, vanuit een ver land, bemoedigt de mensen dat ze niet vergeten worden. Een tweede keer is dat effect nog sterker. Dit jaar hebben we nog meer contact gehad met de veldwerkers. Van laag tot hoog hebben we met allerlei mensen gesproken. Zo hoorden we ook meer achtergronden, en zagen we zaken die minder goed lopen. Door onze bijzondere positie zijn we ook in staat om die zaken aan te kaarten op het hoofdkantoor. Wat voor de veldwerkes in de hierarchische structuur en cultuur veel moeilijker is.
Voor ons zelf was het weer een reis met veel ervaringen. We zijn nog meer van Bangladesh, en vooral van de Bengaalse mensen gaan houden.
We hebben in de blogs over van alles geschreven. Maar in de blogs is ook een hoop niet ter sprake gekomen: kinder self help groups, ratten en kakkerlakken, zingen en dansen, gastvrijheid, en nog veel meer. De komende dagen gaan we de geschoten foto's en filmpjes nog eens goed bekijken. Daar komt vast nog wel materiaal voor meer blogjes uit.
We zijn in ieder geval weer gezond en wel in Nederland en we zien er naar uit om familie, vrienden en bekenden weer te zien.
We kijken terug op weer een zinvolle reis. Het nakijken van de kinderen is natuurlijk zinvol voor de kinderen zelf. Daarbij zijn er ook wat bijeffecten. Vooral het feit dat je daar komt, vanuit een ver land, bemoedigt de mensen dat ze niet vergeten worden. Een tweede keer is dat effect nog sterker. Dit jaar hebben we nog meer contact gehad met de veldwerkers. Van laag tot hoog hebben we met allerlei mensen gesproken. Zo hoorden we ook meer achtergronden, en zagen we zaken die minder goed lopen. Door onze bijzondere positie zijn we ook in staat om die zaken aan te kaarten op het hoofdkantoor. Wat voor de veldwerkes in de hierarchische structuur en cultuur veel moeilijker is.
Voor ons zelf was het weer een reis met veel ervaringen. We zijn nog meer van Bangladesh, en vooral van de Bengaalse mensen gaan houden.
We hebben in de blogs over van alles geschreven. Maar in de blogs is ook een hoop niet ter sprake gekomen: kinder self help groups, ratten en kakkerlakken, zingen en dansen, gastvrijheid, en nog veel meer. De komende dagen gaan we de geschoten foto's en filmpjes nog eens goed bekijken. Daar komt vast nog wel materiaal voor meer blogjes uit.
We zijn in ieder geval weer gezond en wel in Nederland en we zien er naar uit om familie, vrienden en bekenden weer te zien.
vrijdag 4 maart 2011
Dhaka headquarters
Vanuit Ghoraghat is het zes uur rijden naar het hoofdkantoor in Dhaka. Het hele kantoor is erg druk met de voorbereiding van drie districtsvergaderingen. De kerk van de Nazarener is verdeeld in districten. Een paar maanden terug is Bangladesh opgedeeld vanuit één naar drie districten. Geen overbodige luxe voor een land met 1500 kerken. Eigenlijk is elk district nog steeds te groot. Elk district heeft een jaarvergadering waarin alle gegevens van het afgelopen jaar bekend worden gemaakt, en de voornemens van het komende jaar. Omdat alle ervaring nog in het hoofdkantoor zit, zorgt het hoofdkantoor voor alle rapporten. Alle gegevens moeten via internet worden geupload naar het hoofdkantoor in de USA. Ze hebben nieuwe internetlijnen en nieuwe modems geinstalleerd om dit te versnellen. Alleen waren wij daardoor een beetje verstoken van internet. Intussen hebben wij een draadje te pakken gekregen die ons met het internet verbindt.
Het hoofdkantoor is nu dus het middelpunt van de komende districtsvergaderingen. Maar ook het punt waar wij al onze informatie kwijt moeten. Eergisteren zijn we hier aangekomen en hebben we een presentatie gemaakt met de uitkomsten van onze gegevens. Gisteren hebben we die ook laten zien. In totaal hebben we 2165 kinderen onderzocht. En daarnaast 337 mensen met klachten die op onze aanwezigheid af kwamen. Bij de CDC kinderen zijn er drie hoofdproblemen: wormen, slechte tanden en onvoldoende drinken. Deze drie problemen vormen tezamen 88% van de problemen. Een getal dat groot genoeg is om je op te focussen.
We hadden ook nog andere feedback. De feedback werd goed ontvangen en we hoorden achtergronden van keuzen die gemaakt zijn. Volgens ons moet de nadruk liggen op onderwijs. Een volgende keer zullen we ons daar graag voor inzetten.
We hadden ook nog andere feedback. De feedback werd goed ontvangen en we hoorden achtergronden van keuzen die gemaakt zijn. Volgens ons moet de nadruk liggen op onderwijs. Een volgende keer zullen we ons daar graag voor inzetten.
Badminton in Nilphamary
In Nilphamary hebben we erg veel kinderen onderzocht. Ze zijn niet alle 400 gekomen, maar het waren er toch wel 325. We hebben de health workers de huid laten controleren en we hebben zelf de rest van het onderzoek gedaan. Qua tijd lukte het zo net om alle kinderen voor vijf uur te zien. Maar het waren te veel kinderen. Het is heel moeilijk om zo lang je concentratie vast te houden. Ons lukte het nog wel, maar onze health workers en vertaler hadden er duidelijk moeite mee. Onze vertaler zat op een gegeven moment zelfs te snurken...
Vorig jaar hebben we 10 dagen op deze plek gelogeerd. De werkdag eindigde dan om 5 uur. Dan werden badminton rackets gepakt en speelden we een wedstrijdje tot het donker was. Alleen waren de rackets niet van zo'n beste kwaliteit meer. Af en toe bleef de shuttle in een racket hangen.
In Birgonj kwamen we toevallig in een winkeltje (stalletje) vier rackets tegen. In een stoffige hoes. Maar in die hoes zaten echte lichtgewicht (ws carbon) rackets, voor een prijs waar je in NL alleen van kan dromen. Dus hebben we twee rackets gekocht en cadeau gedaan aan het centrum in Nilphamary. Natuurlijk moesten we een partijtje spelen voor we weg moesten. Bangladesh tegen Nederland. Het resultaat was vergelijkbaar met het resultaat bij het cricket wereldkampioenschap :( .
Voor degenen die het niet weten: cricket is in dit deel van de wereld net zo populair als voetbal bij ons. Bangladesh is gastland voor het wereldkampioenschap waar nu om wordt gestreden. En Nederland is één van de landen die zich heeft geplaatst. Onze kansen om te winnen zijn echter verwaarloosbaar.
De dag na Nilphamary zijn we naar Ghoraghat gereisd. Waardoor we al weer twee uur dichter bij Dhaka zijn.
Vorig jaar hebben we 10 dagen op deze plek gelogeerd. De werkdag eindigde dan om 5 uur. Dan werden badminton rackets gepakt en speelden we een wedstrijdje tot het donker was. Alleen waren de rackets niet van zo'n beste kwaliteit meer. Af en toe bleef de shuttle in een racket hangen.
In Birgonj kwamen we toevallig in een winkeltje (stalletje) vier rackets tegen. In een stoffige hoes. Maar in die hoes zaten echte lichtgewicht (ws carbon) rackets, voor een prijs waar je in NL alleen van kan dromen. Dus hebben we twee rackets gekocht en cadeau gedaan aan het centrum in Nilphamary. Natuurlijk moesten we een partijtje spelen voor we weg moesten. Bangladesh tegen Nederland. Het resultaat was vergelijkbaar met het resultaat bij het cricket wereldkampioenschap :( .
Voor degenen die het niet weten: cricket is in dit deel van de wereld net zo populair als voetbal bij ons. Bangladesh is gastland voor het wereldkampioenschap waar nu om wordt gestreden. En Nederland is één van de landen die zich heeft geplaatst. Onze kansen om te winnen zijn echter verwaarloosbaar.
De dag na Nilphamary zijn we naar Ghoraghat gereisd. Waardoor we al weer twee uur dichter bij Dhaka zijn.
zondag 27 februari 2011
Terug in het noorden
Na Mandahebpur zijn we verder naar het noorden gereisd. We verblijven op dit moment in het guesthouse in Birgonj. Vorig jaar zijn we hier 10 dagen geweest. Het was ook hier een soort van thuiskomen. Heel leuk om de mensen weer terug te zien. Er wordt goed voor ons gezorgd. Sinds Mandahebpur hebben we weer een auto met chauffeur tot onze beschikking. De chauffeur is dezelfde als vorig jaar. Enorm leuk om te zien dat hij zich ontpopt tot een echte helper. Vorig jaar bestond zijn aandeel uit autorijden, m’n tas dragen en de auto poetsen. Intussen regelt Boslu van alles. Stuurt hij mensen aan en is hij er op de juiste momenten. Hij heeft er ook veel lol in om Bengaals met ons te praten. Hij drinkt met ons een nederlands “kopje koffie” en zou heel graag met ons naar Nederland komen. Hij wil graag onze chauffeur, kok, en persoonlijke bodyguard worden. Hij is overigens niet de enige die mee zou willen…
Hier in het noorden hebben we nieuwe CDC’s bezocht, die in het afgelopen jaar gestart zijn. Maar ook een aantal waar we vorig jaar ook geweest zijn. Veel kinderen herkenden ons nog. Andersom was dat niet het geval. (Vorig jaar hebben we 2800 kinderen gezien in 10 weken.)
We hebben ook een weeshuis in aanbouw bezocht. Een dorpje waar plaats is voor 50 weeskinderen en 10 moeders (weduwes). Vijf huisjes, een school, een woning voor de beheerder en een guesthouse, komen op een terrein met ook nog een speelplaats, een vijver en wat grond om voedsel op te verbouwen.Van zulk soort dingen kun je helemaal blij worden. Maar er zijn ook andere momenten. Met name de enorme armoede blijft schrijnend om te zien. We zijn per trein naar het noorden gereisd. Een rit van 6 uur door de rijstvelden, langs kleine dorpjes, akkervelden etc. Maar ook toen eigenlijk alleen maar armoede, armoede en nog eens armoede. We reisden eersteklas maar dat betekende alleen maar dat we zeker waren van een zitplaats. Het leek wel of we in de eerste trein zaten die ooit uitgevonden is.
De dagen gaan snel voorbij. We maken veel kilometers en we hebben een record aantal kinderen gezien. Tot nu toe ruim 1700. Morgen komt de grootste uitdaging. We gaan namelijk naar Nilphamary waar we vorig jaar 8 dagen zijn geweest. Toen hebben we elke dag 1 CDC bezocht. Morgen komen echter al die kinderen op 1 dag naar ons toe. Dat betekent dat we morgen 400 kinderen gaan onderzoeken. We hoorden dit vanmiddag tijdens de lunch. Om de één of andere reden vonden ze dat niet de moeite waard om met ons te overleggen. Normaliter zien we zo’n 100 kinderen per dag. Gelukkig zijn er in Nilphamary een aantal healthworkers en we gaan er dus wel van uit dat die morgen mee kunnen helpen. Strategie en crowd control zijn heel belangrijk. We vertrekken vroeg, zodat we om 9.00 uur ter plekke zijn. Dan eerst een korte vergadering hoe we het aan gaan pakken.
Han is alvast begonnen met het maken van een presentatie met de resultaten van de afgelopen weken. We houden bij hoeveel kinderen we zien en wat de problemen zijn. Woensdag reizen we terug naar Dakha, waar we donderdag de resultaten gaan bespreken. Als we alles klaar hebben zullen we het eindresultaat zeker in een blog melden.
Wat de taal betreft maken we vorderingen. Het Bengaals is een moeilijke taal met allerlei vervoegingen. Zelfs de getallen worden vervoegd. Voor het onderzoeken van de kinderen is het handig dat we nu zelf ook gemakkelijker met de kinderen kunnen communiceren. We kennen een paar standaardzinnen, en de antwoorden die je kan verwachten. Dan lijkt het net of we een heel gesprekje kunnen voeren. Maar als we niet weten waar het gesprek over gaat, tasten we nog erg in het duister. Gelukkig hebben we een vertaler waar we op terug kunnen vallen.
Tot slot nog een impressie van een CDC toilet. Eerlijk gezegd waren we nogal verontwaardigd over de staat waarin het verkeerde. We gaan hier wat van zeggen op het hoofdkantoor. Om te illustreren hoe kindonvriendelijk het er uit zag, hebben we dit filmpje gemaakt.
Hier in het noorden hebben we nieuwe CDC’s bezocht, die in het afgelopen jaar gestart zijn. Maar ook een aantal waar we vorig jaar ook geweest zijn. Veel kinderen herkenden ons nog. Andersom was dat niet het geval. (Vorig jaar hebben we 2800 kinderen gezien in 10 weken.)
We hebben ook een weeshuis in aanbouw bezocht. Een dorpje waar plaats is voor 50 weeskinderen en 10 moeders (weduwes). Vijf huisjes, een school, een woning voor de beheerder en een guesthouse, komen op een terrein met ook nog een speelplaats, een vijver en wat grond om voedsel op te verbouwen.Van zulk soort dingen kun je helemaal blij worden. Maar er zijn ook andere momenten. Met name de enorme armoede blijft schrijnend om te zien. We zijn per trein naar het noorden gereisd. Een rit van 6 uur door de rijstvelden, langs kleine dorpjes, akkervelden etc. Maar ook toen eigenlijk alleen maar armoede, armoede en nog eens armoede. We reisden eersteklas maar dat betekende alleen maar dat we zeker waren van een zitplaats. Het leek wel of we in de eerste trein zaten die ooit uitgevonden is.
De dagen gaan snel voorbij. We maken veel kilometers en we hebben een record aantal kinderen gezien. Tot nu toe ruim 1700. Morgen komt de grootste uitdaging. We gaan namelijk naar Nilphamary waar we vorig jaar 8 dagen zijn geweest. Toen hebben we elke dag 1 CDC bezocht. Morgen komen echter al die kinderen op 1 dag naar ons toe. Dat betekent dat we morgen 400 kinderen gaan onderzoeken. We hoorden dit vanmiddag tijdens de lunch. Om de één of andere reden vonden ze dat niet de moeite waard om met ons te overleggen. Normaliter zien we zo’n 100 kinderen per dag. Gelukkig zijn er in Nilphamary een aantal healthworkers en we gaan er dus wel van uit dat die morgen mee kunnen helpen. Strategie en crowd control zijn heel belangrijk. We vertrekken vroeg, zodat we om 9.00 uur ter plekke zijn. Dan eerst een korte vergadering hoe we het aan gaan pakken.
Han is alvast begonnen met het maken van een presentatie met de resultaten van de afgelopen weken. We houden bij hoeveel kinderen we zien en wat de problemen zijn. Woensdag reizen we terug naar Dakha, waar we donderdag de resultaten gaan bespreken. Als we alles klaar hebben zullen we het eindresultaat zeker in een blog melden.
Wat de taal betreft maken we vorderingen. Het Bengaals is een moeilijke taal met allerlei vervoegingen. Zelfs de getallen worden vervoegd. Voor het onderzoeken van de kinderen is het handig dat we nu zelf ook gemakkelijker met de kinderen kunnen communiceren. We kennen een paar standaardzinnen, en de antwoorden die je kan verwachten. Dan lijkt het net of we een heel gesprekje kunnen voeren. Maar als we niet weten waar het gesprek over gaat, tasten we nog erg in het duister. Gelukkig hebben we een vertaler waar we op terug kunnen vallen.
Tot slot nog een impressie van een CDC toilet. Eerlijk gezegd waren we nogal verontwaardigd over de staat waarin het verkeerde. We gaan hier wat van zeggen op het hoofdkantoor. Om te illustreren hoe kindonvriendelijk het er uit zag, hebben we dit filmpje gemaakt.
zaterdag 26 februari 2011
Mutsjes uitdelen
donderdag 24 februari 2011
foto impressies
Af en toe komen er mooie mensen naar ons kijken en luisteren. Dit zijn vrouwen van een self-help-group die horen bij het CDC die wij op die dag bezoeken. In een self-help-group sparen vrouwen gezamenlijk in een potje, waar diezelfde vrouwen geld uit kunnen lenen.
Als we ergens stil blijven staan, verzamelt er zich al gauw een groepje belangstellenden om ons heen. Soms worden we letterlijk bedolven onder de belangstelling.
Koken is in Bangladesh soms een wat ingewikkelde aangelegenheid. Alles moet nog worden klaargemaakt. De kip moet nog worden geslacht, geplukt en schoongemaakt. De groente is ook niet voorgesneden. Voor het vuur wordt gesprokkeld of gekocht brandhout gebruikt. Hier wordt het ons ontbijt klaargemaakt: chapatti, een soort wrap, met groente, een gebakken eitje, en natuurlijk heet water voor koffie.
Abonneren op:
Posts (Atom)