Bangladesh heeft te veel water

Bangladesh. Als ik praat over Bangladesh is het eerste wat mensen zeggen: dat is toch dat land waar zo veel overstromingen zijn? Dat klopt.

Bangladesh is vlak. Heel vlak. Nog vlakker dan Nederland zeg ik altijd. Nederlanders kunnen zich dat niet voorstellen. Maar het is echt zo. En als je een keer in Bangladesh geweest bent, snap je wat ik bedoel. De laagvlakte van Bangladesh mondt in het zuiden uit in zee, de Golf van Bengalen. Het overige deel van de laagvlakte wordt omringd door het Himalaya gebergte. Je kan de vorm van Bangladesh vergelijken met een kopje, waarvan aan één kant de wand ontbreekt.

In de regentijd stroomt het water uit de Himalaya het laagland van Bangladesh in. Het rivierwater uit de bergen neemt veel vruchtbare aarde mee. Daarom laten de Bengalen grote delen van het land bewust(!) onder water lopen. Het vruchtbare slib daalt dan neer op de bodem van het land, en daarop kunnen ze gewassen verbouwen. Vooral rijst. Een groot deel van Bangladesh staat dus in de regentijd bewust onder water. Om te zorgen dat de mensen toch nog over hun land kunnen lopen, hebben ze licht verhoogde (20 cm) paden door hun land lopen. De verkeerswegen voor fietsen en karren staan 1 tot 2 meter boven het land.

Maar soms gaat het mis. Als er meer regen valt in de Himalaya, komt er meer water in het laagland. Door de ontbossing in de bergen, komt het water niet geleidelijk, maar komt alles tegelijk naar beneden. En als ook nog de wind vanuit het zuiden waait, wordt het zeewater het land in geblazen en kan het rivierwater niet weg. Als het water 20 cm hoger komt, dan zijn de landbouwgronden niet meer begaanbaar. En als het water een meter hoger komt, dan zijn de wegen ook niet meer begaanbaar.

En dan heb ik het nog niet eens over de grond die weggespoeld wordt, door het stromende rivierwater. Op de oevers van de rivieren bouwen de Bengalen toch huizen, ondanks het gevaar. Bangladesh is zo dichtbevolkt dat elk stukje land gebruikt moet worden. Als die oevers wegspoelen, spoelen ook de huizen die er op staan weg. Rivieroeverbewoners moeten soms jaarlijks overnieuw beginnen.

Er zijn geen makkelijke oplossingen voor het te veel aan water in Bangladesh. Aan de vorm van het land en de ontbossing in de bergen kunnen de Bengalen zelf niet veel doen. Ook niet aan de windrichting en de stijging van de zeespiegel.

Maar er zijn wel sprankjes van hoop. Dijken langs de riviermondingen verstevigen de rivieroevers. In de droge tijd graven ze de rivieren uit, zodat die dieper worden en meer water aan kunnen. De klei gebruiken ze om bakstenen van te maken. Ze bouwen shelters, betonnen gebouwen op palen, waarin ze de tijd dat een orkaan woedt en het land onder water staat kunnen overleven. De Bengalen leren steeds beter met het water omgaan.

De regentijd loopt op zijn eind in Bangladesh. De ongelukken die er tot nu toe zijn gebeurd komen nauwelijks in het nieuws. Zal jij wel een beetje aan ze denken?

Nieuws
Tropische stormen geselen Bangladesh
Doden regenbuien Bangladesh

Deadline 2 november

"Jullie worden steeds professioneler." Onze buurvrouw volgt Changing Lives en gaf me een compliment over de ontwikkeling van onze stichting. Als voorbeeld gaf zij dat wij nu ook vrijwilligers uitnodigen om met ons mee te gaan.

Mijn reactie was dat we ook echt een professioneel team hebben. Alle medewerkers zijn weliswaar vrijwilligers. Daardoor zijn we beperkt in tijd en in de hoeveelheid werk die we kunnen verzetten. Maar inhoudelijk hebben we veel kennis in huis of bij de hand in ons persoonlijke netwerk. Het team van bestuur, directie en direct betrokkenen heeft medische, psychologische, technische, bedrijfskundige, juridische, financiële en creatieve kennis in huis.
Ik ben blij dat je dat aan de buitenkant ook merkt.

Eén gevolg van de professionaliteit van ons bestuur is dat we onszelf deadlines stellen. Eén van die deadlines is 2 november.

Onze vrijwilligersavond op 2 november nadert met rasse schreden. (Je mag je nog aanmelden!) En we zijn volop bezig met de voorbereidingen. Die mensen willen natuurlijk weten wat onze plannen zijn. Dus 2 november is een deadline om daar meer duidelijkheid over te krijgen. Verder willen we de kandidaat vrijwilligers ook informatie meegeven. Dus eigenlijk willen we dan een folder klaar hebben. En dan zijn er nog een heleboel kleine dingen die voor die tijd geregeld moeten zijn.

2 november vrijwilligersavond. 2 november deadline.
Ik ga maar gauw aan het werk.

 

Vrijwilligersavond 2 november

Zou ik daar wat kunnen doen? Die vraag krijgen we van verschillende mensen

Corry en ik (Han) zijn heel enthousiast over het werk dat wij doen in ontwikkelingslanden. En af en toe besmetten we anderen met ons enthousiasme. Want verschillende mensen informeren bij ons naar mogelijkheden om zelf daadwerkelijk te helpen in een ontwikkelingsland.
Twee jaar geleden zaten we met zijn tweeën in Bangladesh. Vorig jaar met zijn vieren. Dit jaar met zijn zessen. Volgend jaar met ....?

We vinden het hartstikke leuk om mensen met ons mee te laten reizen. Ons verlangen is om Nederlanders te verbinden met ontwikkelingslanden. En daarvoor is waarschijnljk geen betere manier dan er persoonlijk heen te gaan. En we hebben ook ontdekt dat wij het heel erg leuk vinden om anderen in te wijden in het leven in een ontwikkelingsland. Met dank aan Hans en Wendy en Arthur en Annemarie. Met hun vragen, verbazing, leergierigheid en hun eigen interesses en achtergrond hebben zij ons geholpen om Bangladesh weer door de ogen van nieuwkomers te zien. En dank zij onze ervaring en ons netwerk kunnen wij mensen helpen om bezig te zijn in een ontwikkelingsland, zonder dat je je zorgen hoeft te maken over allerlei organisatorische dingen als vervoer, slaapplekken, eten en veiligheid.

Zou ik daar wat kunnen doen? Ja!!
Veel mensen denken dat je medisch geschoold moet zijn om wat nuttigs te kunnen doen in een ontwikkelingsland. Niets is minder waar. In ontwikkelingslanden hebben ze evenveel, misschien nog wel meer behoefte aan technici, onderwijzers, organisatoren etcetera.

Eén van de dingen die van ons het meest gewaardeerd wordt, is eenvoudigweg dat we er zijn....
Voor de mensen in Bangladesh zijn westerlingen normaliter hooggeplaatste personen, die nooit in hun dorp komen. En als ze wel komen, dan praten ze twee uur met de bobo's van een project en vertrekken dan weer. Wat voor hen bijzonder is, is dat we dagenlang blijven, met ze (proberen te) praten, eten, leven. Dat geeft ze een grotere opsteker, en meer hoop, dan het werk dat we daar doen. Daarom durven we volmondig te zeggen, dat het voor iedereen mogelijk is om zinvol bezig te zijn in een ontwikkelingsland.

Toch zijn we voorzichtig met al te uitnodigend zijn, in het mensen met ons mee te nemen.Voor iedereen is er wel wat nuttigs te doen. Maar dat betekent niet dat dat altijd via Stichting Changing Lives kan. Wij stemmen onze activiteiten af op de behoefte van organisaties ter plekke. Omdat die organisaties vaak met korte termijn planning werken, gebeurt die afstemming voor westerse begrippen vaak erg laat. En mensen die mee gaan, moeten daar wel in en bij passen.

Tegelijkertijd gunnen we veel andere mensen de geweldige positieve ervaring van samenwerken met de lokale bevolking in een ontwikkelingsland. Dus we zoeken naar wegen om dat mogelijk te maken.

Daarom: Voor mensen die serieus overwegen om een keer met Stichting Changing Lives als vrijwilliger mee te gaan naar een ontwikkelingsland organiseren wij een vrijwilligersavond. Op vrijdag 2 november 2012 kan je meer horen over wat het voor jou betekent om een paar weken met Stichting Changing Lives in een ontwikkelingsland mee te werken.

Wil je graag komen op 2 november? Meld je dan aan via de website.

Mutsjes voor Bangladesh

Het Bengaalse woord voor muts spreek je uit als "toppie".

Tientallen Nederlandse dames hebben babymutsjes gebreid voor baby's in Bangladesh. Toppie, niet waar? Een enkeling heeft in haar eentje honderden mutsen gebreid. Je snapt dat we dat heel erg "toppie" vinden. Maar het allerleukste is dat Changing Lives die toppies namens al die breidames mochten uitdelen.

Mutsen? Maar Bangladesh is toch een warm land?

Ja. In Bangladesh is het 9 maanden per jaar warm tot erg warm. Maar 3 maanden per jaar is het koel, en soms zelfs koud. De mensen die ons al langer volgen weten dat wij het ons tijdens ons eerste bezoek aan Bangladesh erg koud hebben gehad. In de winter daalt de temperatuur tot 4-5 graden boven nul. Alleen als je geen verwarming hebt in de huizen, en de ramen zijn gewoon gaten waar geen glas voor zit... Dan is het binnen net zo koud als buiten. En vaak is het binnen nog kouder omdat daar het zonlicht niet komt en het binnen vochtiger is. De armere mensen slapen op een jute lap op de lemen grond. En liggen dus praktisch gesproken op de koude vloer. De zwakkere en oudere mensen hebben dan veel moeite om zichzelf op temperatuur te houden. Elke winter gaan er dan ook in Bangladesh mensen dood van de kou.

Baby's hebben veel moeite om zichzelf op temperatuur te houden. Omdat hun lichaamsoppervlak relatief groot is, verliezen zij veel warmte. Bij pasgeboren baby's werkt het regelsysteem voor de temperatuur nog heel slecht, dus zij lopen nog meer gevaar om te veel af te koelen. Daarom zijn mutsjes voor baby's die vlak voor of in de winter worden geboren geen overbodige luxe, maar pure noodzaak.

Dus hebben enkele Nederlandse dames besloten om mutsjes te breien voor baby's in Bangladesh. Die dames hebben weer andere dames enthousiast gemaakt. In plastic zakjes, manden en dozen kwamen de mutsjes aan bij Stichting Changing Lives. Allemaal van niet synthetisch materiaal, want dat is riskant in een land waar er veel open vuur in de huizen is. Dit jaar hebben wij circa 450 mutsen meegenomen en uitgedeeld.

De mutsen vonden gretig aftrek. Via de deelnemers aan onze trainingen hebben we de meeste mutsen weggegeven. En als we een baby tegen kwamen, kreeg die persoonlijk een muts. Als je wilt zien hoe dit er uitziet: je kan nog meer foto's bekijken op

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.363949450341139.76662.194116937324392&type=1&l=0cbaae3adf

Corry had meestal een paar mutsjes bij zich. Dus soms kwamen we toevallig een niets vermoedende moeder met haar baby tegen. Die werd ineens overvallen door een blanke dame, die vroeg of haar baby een jongen of een meisje was, en de baby dan een mutsje op deed.

Natuurlijk vonden de mensen het leuk om een mutsje te krijgen. Maar nog leuker vonden ze dat iemand die ze helemaal niet kenden, in een land heel ver weg, de moeite neemt om voor hen een muts te maken. En als je er over nadenkt is dat ook heel bijzonder.

Alle breisters heel hartelijk dank. Jullie zijn toppie!!

Hoe kan je Changing Lives volgen?

Kom foto's kijken op

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.350600791676005.73277.194116937324392&type=1&l=97e6d6d161

Ingewikkeld al die nieuwe media. Waar plaats je nou welk bericht? En hoe zorg je er voor dat alle betrokkenen alle berichten krijgen? We bloggen, en we posten op facebook. Maar niet iedereen heeft facebook.

Op facebook hebben we een eigen pagina: www.facebook.com/stichtingchanginglives. Als je een facebook-account hebt, en je klikt op [vind ik leuk] op onze facebookpagina, dan krijg je op je eigen startpagina onze facebook updates. Deze zijn soms in het Engels, omdat we ook buitenlandse facebook-fans hebben. Als we een blog plaatsen, hier dus, melden we dat ook altijd op onze facebook pagina. Zo houden al onze facebook-fans bij, wat we doen.

Als facebook-fan van Stichting Changing Lives krijg je dus alle social media updates naar je toe gezonden. Als je facebook hebt, en nog geen fan bent, kan je via www.facebook.com/stichtingchanginglives fan worden en automatisch onze berichten krijgen. Overigens kunnen wij jou dan (nog) niet volgen. En je kan zelf ook posten op onze pagina.

Je kan ook een email-abonnement nemen op onze blogs. Onze blogs zijn in het Nederlands. Als je je emailadres invult aan de rechterkant van deze weblog, dan meld je je aan voor een email-abonnement. Je krijgt dan een email (in het Engels) waarmee je je abonnement kan bevestigen. Als je hebt bevestigt, krijg je voortaan onze blogs binnen via je email. Onder elk bericht dat je van ons krijgt, staat hoe je je kan afmelden voor het abonnement.

Wil je dus geen enkele blog missen. Neem dan een email-abonnement: vul je email adres in rechts boven op deze pagina.

Bij onze weblog plaatsen we af en toe foto's ter illustratie. Bij onze facebookberichten ook. Facebook is ook geschikt om fotoseries te plaatsen. Een album heet dat. Zo'n foto album kan je ook bekijken als je geen facebook account hebt. Als we een foto album plaatsen zullen we dat hier ook berichten. Met een link. Als je op die link klikt, kom je bij het fotoalbum. Ook als je geen facebook hebt, kan je zo toch onze openbare foto's bekijken.

We hopen dat we zo iedereen, wel en niet facebookers, het zo makkelijk mogelijk maken om ons te volgen.

Gemengde gevoelens

Langzaam maar zeker begint de mist in ons hoofd op te trekken. Een jet lag is toch wel een raar fenomeen. Het ene moment denk je dat je alles aan kan. Het volgende moment ben je elke keer dat je overeind komt, licht in je hoofd. We zijn weer terug thuis. In Houten.

Langzaam maar zeker laten we het Nederlandse leven weer op ons af komen. Met alle verantwoordelijkheden van dien. Natuurlijk alle reisspullen weer opruimen, alle kleren wassen en alles afsoppen. (We willen zeker weten dat we geen kakkerlakeieren op zolder achter de schotten opbergen.) Weer zelf boodschappen doen en koken. Naar de kapper. De tuin weer toonbaar maken. Een enorme stapel achterstallige email wegwerken.

Maar ook de genoegens van het Nederlandse leven komen weer op ons af. Normale temperaturen, een schoon bed, een lekkere douche. En vooral: ontmoetingen met familie en vrienden. Want daar ligt toch wel ons hart, bij de mensen.

Donderdag was onze laatste dag in Dhaka. Aan het eind van de werkdag werden we even uitgenodigd in de vergaderkamer. Langzaam maar zeker druppelde het voltallige personeel van het hoofdkantoor binnen. Om ons gedag te zeggen. Nathan, de directeur, waarschuwde Corry dat ze niet mocht gaan huilen. We kregen een paar ontroerende toespraakjes van verschillende mensen. Het meest opgevallen was, dat we Bangladesh hadden geaccepteerd zoals het was: de hitte, het eten, het gebrek aan hygiëne en elektriciteit. En dat we overal contact maakten met de mensen, de deelnemers, maar ook de mensen die gewoon even langs kwamen om naar “die blanke mensen” te kijken.

We moesten inderdaad even slikken toen we al die lieve woorden hoorden. Dat laatste is ook ons heel erg bijgebleven: contact maken. Het delen van het leven met de Bengalen. Doordat wij nu al voor de derde keer in Bangladesh waren, konden wij voor ons gevoel weer een laagje dieper komen in het contact met de mensen. We zijn weer een stukje minder voorbijganger geweest, en meer deelgenoot. En de mensen die we tegenkwamen, vertelden ook meer persoonlijke dingen.

We zijn weer terug. In Houten. Maar een deel van ons hart ligt nog in Bangladesh.

Tandenborstels op de plaats van bestemming

Eigenlijk waren we liever ’s morgens vroeg naar Dhaka vertrokken. Ons verblijf in Bangladesh zit er bijna op. We zouden onze laatste week nog samen met de landelijke voorzitter van onze kerk Arthur, en zijn vrouw Annemarie meereizen. Zij zouden gisteren nog projecten bezoeken, met name een Child Development Center (CDC). En wij zouden terugreizen naar Dhaka, om morgenochtend vroeg op het vliegtuig richting Nederland te stappen.
De reis van Jessore naar Dhaka kost circa zeven uur, als alles mee zit. En aangezien wij al vrijwel alle CDCs van BNM hebben bezocht, wilden we liever vroeg vertrekken, dan nog een CDC bezoeken.

Echter Nathan, de directeur van BNM, was pas erg laat, eergisteravond, uit Dhaka gearriveerd. Met hem samen zouden wij terugreizen naar Dhaka. En hij wilde nog even gastheer zijn voor Arthur en Annemarie bij de projecten. Dus dat betekende dat wij pas na het bezoek aan de projecten, en na de lunch zouden vertrekken. En zeker niet voor donker aan zouden komen in Dhaka.

Maar BNM had wel voor een leuke verrassing voor ons in petto. BNM gunde ons het plezier om zelf de eerste van de 30.000 tandenborstels uit te delen. Daarom hadden ze geregeld dat tijdens ons bezoek aan de CDC de eerste tandenborstels, zouden worden uitgedeeld.

Heel blij waren we toen we de tandenborstels daar op tafel zagen liggen.

Elk kind dat op een CDC zit krijgt twee tandenborstels. Eén voor op school, en die blijft daar ook. En één voor thuis. En wij mochten die uitdelen. De tandenborstels die op school zouden blijven, waren gemerkt met een uniek ID-nummer van het kind. De kinderen gaan die zelf nog versieren, zodat ze ze makkelijk kunnen herkennen. Maar daar was geen tijd meer voor geweest. De tandenborstels die mee naar huis zouden gaan, hoeven niet te worden gemerkt.

Ieder kind kreeg persoonlijk een tandenborstel. Het werd een beetje een plechtige bedoening. Meer een uitreiken, dan kadootjes uitdelen. Maar wij werden er wel helemaal blij van. De eerste tandenborstels zijn op de plaats van bestemming: bij de kinderen.