Eet smakelijk Bangladesh

Er hangt een goudgele gloed over de groene graanvelden. De gerijpte rijst geeft een gouden kleur aan de rijstvelden. Het is oogsttijd.

Rijdend door het landschap van Bangladesh zien we heel vaak mensen bezig met de rijst oogst. Op de meeste velden staat de rijst nog, net wel of nog net niet rijp. Maar op andere plekken zie je dat de Bengalen al bezig zijn met het snijden ven de rijsthalmen. Ze binden de gesneden halmen samen in schoven. En een stapel van die schoven schuiven ze aan de uiteinden van een stevige bamboestok, waarmee de Bengalen de geoogste rijst naar “binnen” brengen. Op de velden blijven kleine stronkjes staan.

Het “binnen” is voor de Bengalen meestal een binnenplaats met een betonnen vloer. Of een glad gemaakte zandvloer in het veld. Daar worden de rijstkorrels gescheiden van de halmen. Ze spreiden de rijst uit op de betonnen vloer om te drogen. Als er veel rijst is en de laag dus dikker, dan sloffen de mannen of vrouwen er met hun blote voeten door heen om de rijst om te woelen. (Die voeten zijn overal geweest… Als je al niet gewend bent om je rijst te wassen voor het koken, weet je nu waarom dat wel nodig is.) De overgebleven halmen kunnen ze voeren aan de koeien en geiten.

De rijst wordt gepolijst om het (gezonde) zilvervliesje er af te halen en dan in grote jute zakken gedaan. Zo’n grote jute zak vol met rijst weegt 50 kilo. Die zakken zie je weer terug op de markt. Daar kan je de rijst in kleinere hoeveelheden kopen.

In Bangladesh zie je heel veel rijstvelden. Kilometer na kilometer zie je rijst groeien, zo ver als het oog reikt. Die rijstvelden moeten enorme hoeveelheden rijst opbrengen. Het is dan moeilijk om te begrijpen dat voldoende voedsel krijgen voor veel mensen in Bangladesh een probleem is. Om de monden van de 160 miljoen Bengalen  te voeden, is er echter nog meer rijst nodig dan het land zelf kan produceren. Ondanks de uitgestrekte rijstvelden, moet Bangladesh nog steeds rijst invoeren. Deze oogst is goed. Met een feestje wordt het binnenhalen van de oogst gevierd. Voor de komende tijd is er genoeg rijst op de markt.
Eet smakelijk, Bangladesh.

Afsluiting Ghoragat

Het zweet druipt van onze armen. De elektriciteit is voor de zoveelste keer uitgevallen. Met deze temperatuur is het erg verleidelijk om een beetje weg te sukkelen. Maar de deelnemers houden zichzelf wakker. De pauzes sluiten ze af met zingen en dansen. Als je het al niet warm genoeg hebt, dan krijg je het wel op die momenten.

De warmte viel niet mee. Maar de deelnemers bleven met veel aandacht de training volgen. We hebben een goede tijd met elkaar gehad. Mede vanwege de warmte hebben we het programma wel wat ingekort, maar we hebben wel het gevoel alles besproken te hebben. Met een tevreden gevoel hebben we ook deze training afgesloten. Erg leuk was het dat de in het Bengaals vertaalde posters net waren aangekomen. En dat we die dus vandaag aan de leerkrachten mee konden geven voor gebruik op hun school. De leerkrachten en de gezondheidswerker waren erg enthousiast en erg gemotiveerd om al het geleerde toe te passen. Dat geeft ons weer energie.

Na de training zouden er nog vier kinderen op ons wachten met een gebitsprobleem. Het bleken er twintig te zijn. We hebben dus nog een klein spreekuurtje in de buitenlucht gehouden. Als beloning hebben we wel lekker watermeloen en koekjes gekregen. We genieten nu nog van een paar vrije uurtjes met een aangename lagere temperatuur en het laatste daglicht.

Jullie horen binnenkort weer meer van ons. Morgen vertrekken we naar Nilphamary. Daar hopen we een stabielere internetverbinding te hebben.

Onze eerste trainingsdagen

Vanmiddag hebben we moe maar voldaan, de eerste serie trainingsdagen afgesloten. Dinsdag 1 mei zijn we hier in Naogaon aangekomen. Op woensdag  startten we met ons trainingsprogramma.

Het was de eerste keer. Dus we vonden het best wel een beetje spannend hoe het allemaal zou gaan. We hadden wel een programma bedacht. Maar het is natuurlijk de vraag of dat aansluit en aanslaat bij onze doelgroep: de leerkrachten en gezondheidswerkers van de CDCs (= Child Development Centres).

In 2010 en 2011 hebben Han en ik (Corry) ongeveer 4000 kinderen nagekeken. We vonden bij 89% van de kinderen als probleem worminfecties, gezondheidsklachten door te weinig water drinken en slechte gebitten. Vaak was er ook sprake van een combi van deze problemen. Dat heeft ons geinspireerd om dit keer een training te geven over deze onderwerpen, aan de leerkrachten en gezondheidswerkers. Zij kunnen dit dan weer overbrengen aan de CDC kinderen.

Tijdens de voorbereidingen hiervoor kwamen we tot onze vreugde een al werkend hulpprogramma tegen. In de Filippijnen zijn exact dezelfde problemen gevonden, en daar hadden ze ook een programma bedacht:  op school 1x per dag de kinderen hun tanden laten poetsen, 1x per dag hun handen laten wassen en een wormenkuur 2x per jaar. Daarmee bereik je een forse vermindering van gezondheidsproblemen en van de schoolabsentie. Alles bij elkaar dus een enorme winst. Zoiets wilden we ook graag voor Bangladesh.

Wij wilden met de trainingsdagen bereiken dat de leerkrachten tijdens de training een plan zouden maken voor hun eigen CDC, om dagelijks op school tanden te poetsen, handen te wassen en het ontwikkelen van een programma voor het voorkomen en behandelen van worminfecties en diarree.

In totaal namen23 leerkrachten, 1 gezondheidswerker en 2 kaderleden deel aan de training. Twintig van hen bleven deze dagen ook hier logeren, dus het was best een hele organisatie. En dan te bedenken dat afgelopen zondag pas bekend was, wat we precies zouden gaan doen en waar! We blijven ons verbazen over hoeveel ze hier in Bangladesh in korte tijd op poten zetten. Om het nog even wat concreter te maken: op zondag kregen de cursisten te horen dat ze op woensdag hier gedurende 3 dagen verwacht werden, en dat de scholen 3 dagen niet bemand en dus gesloten zouden zijn. Dat is toch werkelijk ondenkbaar in Nederland.

We zouden zoveel kunnen vertellen over de afgelopen 3 dagen. De cursisten waren erg gemotiveerd. Ze deden mee met alle werkvormen. Luisterden aandachtig. Werkten actief in groepjes. Poetsten braaf hun tanden tijdens de tandenpoetsinstructie. Wasten hun handen uitbundig en helemaal volgens de voorschriften na de lessen over hygiene. Stonden open voor alle aangeboden informatie en kennis en werkten hard aan het maken van doelen volgens de SMART methode. Met als resultaat dat ook wij ons SMART doel bereikt hebben!

Vanmiddag was de afsluiting van de training met een culturele viering. Dat wil zeggen dat we naar toneelstukjes gekeken hebben, Bengaalse liederen gehoord hebben en er gedanst werd. Van ons werd ook een culturele bijdrage verwacht. Dus ook wij hebben gezongen en gedanst. We lachten veel tijdens het met elkaar uitvoeren van  “2 emmertje water halen”. En we hebben zelfs op Bengaalse muziek  de foxtrot gedanst! Helemaal aan het eind zijn er officieel certificaten uitgereikt aan de deelnemers van de cursus en zijn er nog tal van foto’s gemaakt waaronder natuurlijk ook een groepsfoto.

Morgen gaan we naar een CDC waar de kinderen een medische check zullen krijgen. Zondag reizen we naar de volgende trainingplek. Uiteraard gaan we kijken naar wat nog bijgesteld moet worden in het lesprogramma maar de evaluatie (deze was anoniem) leverde als resultaat een 9.2 op! Nou, daar kunnen we mee thuiskomen toch?

PS Als je meer foto’s van de training wil zien, bezoek dan www.facebook.com/stichtingchanginglives

Op weg

Ik (Han) heb last van een muisarm. Pijn in mijn pols, elleboog en schouder. Maar gelukkig is dat morgen weer over. En het resultaat is er wel naar. Vandaag heb ik het grootste deel van de dag besteed aan het naar het Bengaals vertalen van de posters. Hoewel vertalen, eigenlijk alleen de in het Bengaals vertaalde woorden knippen en plakken in het oorspronkelijke document. Eitje zou je denken. Mooi niet dus: Eerst Bengaals lettertype installeren op mijn computer. Dan knippen en plakken, waarbij alle opmaak verhaspeld wordt, en dus moet worden hersteld. Dan blijken er nog wat spelfoutjes in te zitten, maar zonder Bengaals toetsenbord is dat erg lastig corrigeren. Dat moet op een andere computer gebeuren, en dan weer knippen en plakken. Dan blijkt de printer bepaalde Bengaalse letter zomaar anders af te drukken.... Enzovoort, enzovoort. Het resultaat is een muisarm, maar wel vier mooie posters.

Het moest vandaag wel af. Want morgen reizen we. We gaan naar Naogaon.
Gisteren is ons reisschema vastgesteld. Vandaag is die nog wat bijgesteld. Maar morgen gaat het dan toch gebeuren. We gaan op weg.
Naogaon ligt een stuk meer naar het noorden in Bangladesh. Iedereen waarschuwt ons voor de hitte die we daar gaan tegen komen. Hier in Dhaka is het ook warm, maar hebben we airco. Die zetten we zo min mogelijk aan om alvast aan de hitte te wennen. Want straks hebben we geen airco meer. We zijn benieuwd.

Gisteren en vandaag hebben we hier in de buurt gewandeld. Opnieuw merk je dan weer wat een andere wereld dit is. Maar wat ook steeds op valt is de enorme vriendelijkheid van alle mensen, en de rust die ze uitstralen. Wendy zei: ik kan me voorstellen dat je heel erg van deze mensen gaat houden. En zo is het!

PS van Corry, Hans en Wendy: we hebben 4 verschillende posters en hebben er dus totaal zo'n 216 nodig omdat er 54 CDC's (Child Development Centres) zijn. Wat blijkt: er is een offerte gevraagd bij het copycentre voor 600 gesealde posters. De staf hier bleek ze zo goed te vinden dat ze deze posters ook voor hun andere programma's willen gebruiken. #wij zijn heel trots op Han

Stakingen

Het is stil op straat. Er rijden geen auto's en geen motoren. De oppositie heeft een staking uitgeroepen, en de mensen houden zich daar massaal aan.
Dat klinkt als een succesvolle stakingsoproep. Maar hier op kantoor wordt gewoon gewerkt. En de bouw van het flatgebouw tegenover het kantoor gaat ook gewoon door. Eigenlijk wil iedereen gewoon doorwerken, en wie dat enigszins kan, doet dat ook.

Een staking uitroepen is in Bangladesh geen oproep om mee te doen. Maar een dreigement. Het dreigement is dat je niet veilig bent, als je niet meedoet. Fanatieke aanhangers dreigen met geweld om de staking bij iedereen af te dwingen. Van scholen waar les wordt gegeven kunnen de ruiten worden ingegooid, of erger, brandbommen worden naar binnen gegooid. Auto's, bussen en motoren die rijden, worden tegenghouden, leeggehaald en in brand gestoken. Soms gaat de brand er al in, voordat iedereen er uit is...

Als je je netjes aan de staking houdt, heb je niks te vrezen. En in de buitenwijk van Dhaka, waar wij zitten, merk je er ook niks van. Alleen kan een deel van het personeel door het reisverbod niet op het werk verschijnen. Anderen komen lopend, of op de fiets. Angst inboezemen. Zo kan een kleine groep er voor zorgen dat de meerderheid zich aan de staking houdt.

De staking is uitgeroepen voor vandaag (zondag is hier een gewone werkdag) en morgen. Voor ons betekent dit dat we pas vanaf dinsdag naar de trainingscentra kunnen reizen. Maar dat geeft wel extra rusttijd en tijd om voorbereidingen te treffen, waar we goed gebruik van zullen maken.

Eerste indrukken

Hallo lieve mensen,

Na twee hele goede vluchten zijn we gisteren aangekomen in een zeer warm Bangladesh. We logeren de eerste dagen op het hoofdkantoor in een buitenwijk van Dhaka. We ontmoeten allemaal zeer vriendelijke gastvrije mensen, die goed voor ons zorgen.

Vanmorgen zijn we naar de " markt" hier om de hoek geweest(nog geen straat tandarts gezien) en hebben wat door de buurt gewandeld. Zeer indrukwekkend wat je ziet en om te beleven hoe de mensen hier werken en leven. Alleen hoe ze met de dieren hier omgaan is wat minder aangenaam.Wij zien ze als lieve huisdieren en hier zien ze het meer als hun eten.

In de straten en op de markt zie je de echte hand-arbeiders. In het bouwen van een huis, het stuk slaan van grote stenen om er kleine steentjes van te maken voor het cement. Het slachten en klaar maken van de dieren voor het eten, het maken van kleding met de naaimachine, maar ook het uitsorteren (foto) van het vuil. Plastic, papier ect. En al die dingen vind je dus direct naast elkaar! Qua gezondheid niet echt goed.

Morgen hebben we eerst een dagopening, waar wij ook al even vertellen wat wij komen doen. Daarna een overleg met de staf om de plannen concreet te maken. Het is de bedoeling om maandag op pad te gaan om dan het veld in te gaan om daar aan de slag te gaan. Het enige is dat er stakingen komen en dat dan het reizen niet gaat lukken. Dus wanneer we precies gaan hangt daar dan nog even van af. We hebben tot nu toe onze tijd gebruikt voor het bijkomen van de reis, de omgeving verkend, gezellig aan het kletsen, mensen ontmoeten en de Bengaalse kleding "geshowt".

Dank voor jullie berichtjes en heel veel liefs van ons allemaal. Wendy.

een logo

We hebben een logo!
Met dank aan Kornel Ringelberg van Van Dijk 3DE te Putten hebben we een prachtig beeld dat past bij onze stichting. Zo'n logo bedenken is nog een hele klus. Identiteit, gewenste uitstraling en persoonlijke smaak van vele betrokken mensen komen samen in een creatief proces. En het resultaat mag er zijn. Daarom met trots gepresenteerd!