Train de trainers van de trainers

We komen al 15 jaar in Bangladesh. En al 13 jaar trainen we leerkrachten, gezondheidswerkers en andere sleutelpersonen om les te geven over basisgezondheidszorg. We hebben het over ziektekiemen, overdracht van infecties en vooral over het voorkomen daarvan. De bedoeling is om de deelnemers aan onze trainingen klaar te stomen, om zelf les te kunnen geven aan de mensen voor wie zij zorgen. Dit zijn vooral kinderen en dorpsgemeenschappen uit het armste deel van de bevolking. Wij trainen dus eigenlijk de trainers.

Straatkinderen

Veilig en wel aangekomen in Bangladesh. Na een lange en wat hectische reis, kwamen we gisteren aan het eind van de ochtend aan op het voor ons vertrouwde adres. Natuurlijk zijn we weer gastvrij ontvangen. En ondanks onze jetlag hebben hebben we in de middag gelijk een goede vergadering gehad. Een van de onderwerpen van die vergadering was het straatkinderen project.

Onze partnerorganisatie organiseert een project voor straatkinderen. Uit de directe omgeving van het kantoor kunnen 30 kinderen, die anders de dag op straat door zouden brengen, opgevangen worden in een soort klaslokaal. Daar krijgen ze onderwijs en een voedzame lunch. Voor sommige kinderen is dat de enige maaltijd per dag. In het project hebben de kinderen ook toegang tot een badkamer, zodat ze zich kunnen wassen, als ze dat thuis niet kunnen. Het uiteindelijke doel is om de kinderen klaar te stomen voor het reguliere onderwijs, zodat ze daar in kunnen stromen.

We gaan weer!

De koffers zijn (zo goed als) gepakt. De visa zitten in de paspoorten. Morgen zitten we weer in het vliegtuig naar Bangladesh.

De eerste keer dat wij daar waren was ruim 14 jaar geleden. Toen wisten we alleen dat we opgehaald zouden worden van het vliegveld. En "iets met kinderen" zouden doen. Nu hebben we van te voren al een compleet reisschema en activiteitenschema gekregen. Toen was alles, overal en iedereen nieuw voor ons. Nu gaan we naar bekende plaatsen, bekende mensen en zijn de gewoontes die daar heersen ook bekend.

Tweede afronding

Gisteren hebben we afscheid genomen van Koinoinia. De dag begon met een evaluatie van ons bezoek.

Evaluatie met ziekenhuisleiding

De staf van het ziekenhuis was erg blij met ons bezoek. De arts en de semi-arts gaven aan dat ze veel geleerd hadden. Het onderwijs dat ik had gegeven aan het vroedvrouwen klasje was ook voor de gediplomeerde verpleging erg zinvol geweest. En voor de naam van het ziekenhuis was het goed dat er een buitenlandse dokter aanwezig was.

Wij hebben aangegeven dat we heel veel respect hebben voor het ziekenhuis en het bijzonder vinden dat ze hier zorgen, ook voor de allerarmsten en degenen die buitengesloten zijn. Het was goed en gaf voldoening om daar deel van te zijn. 

Een nieuwe partner?

Buitenaanzicht ziekenhuis

Op uitnodiging van een oude bekende, hebben we er voor gekozen om deze reis kennis te maken met een andere organisatie: Koinoinia. Koinoinia is in het noord-oosten van Bangladesh actief met een klein ziekenhuis. 

Eerste evaluatie

Het bezoek aan onze partnerorganisatie BNM sluiten wij altijd af met een verslag en een evaluatie. De laatste dag van ons bezoek waren we dan ook druk bezig om gegevens in te voeren, samenvattingen van de cijfers te maken, en daar een juiste interpretatie aan te geven. Aan het eind van de middag zaten we aan tafel met de eindverantwoordelijke voor de scholen die BNM beheert, de landelijke directeur en de verantwoordelijke voor Zuid-Azië van de internationale moederorganisatie waartoe BNM behoort.

Een training met extra nattigheid

Hoewel de regentijd eigenlijk al afgelopen zou moeten zijn, hebben we heel, heel veel regen gehad. En dat had zo zijn gevolgen.

Onze tweede training was opnieuw een tweedaagse, dit keer in Dinajpur, in het noorden van Bangladesh. De reis van ruim 8 uur voor 338 kilometer viel ons mee. Want eerder deden we 10 tot 12 uur over dezelfde reis. In eerdere jaren zorgden behalve de slechte wegen en het vreselijke, drukke en ongeorganiseerde verkeer voor vertraging. Maar ook wegwerkzaamheden. Nu konden we genieten van de resultaten van die wegwerkzaamheden. We reden we regelmatig op mooi glad asfalt, waar zelfs het langzaamste verkeer (voetgangers, riksja's en tuk-tuks) meestal gescheiden was van het snellere verkeer.